Bali

De overstap op Singapore duurde me veel te lang en de tweede vlucht was werkelijk de hel. Nadat ik tijdens de eerste vlucht genoot van de nieuwe Lion King film en bijna verdrietig was dat ik na twee uur dat veel te chille vliegtuig uit moest kwam vlucht twee. Ontzettend veel turbulentie, een diner als ontbijt en veel te weinig ruimte. Ik haat vliegen.

Tien dagen Bali staat er op de planning en ik ben ontzettend nieuwsgierig. Veel mensen uit mijn omgeving zijn er al eens geweest en ik heb menig instagram kiekje voorbij zien komen van deze prachtige locatie.

De eerste drie dagen besteed ik op Canggu en ik moet echt wennen. Ik ben zo gewend geraakt aan de Thaise cultuur dat ik moeilijk kan overschakelen. De mensen zijn anders, het geld is anders (wat een kut bedragen gebruiken ze hier trouwens) en het eten is anders. Dat laatste vind mijn beste vriend Colitis het meest leuke. Na twee dagen durf ik al bijna de menukaart niet meer open te slaan.

Ik heb tempels gezien, slangen geknuffeld (in Nederland heb ik dit al zo vaak gedaan dat deze niets meer voorstelde ;-)) en zonsondergangen op het strand gecheckt. Ook kwam hier het puntje vliegticket terug aan bod… Ik kan niet zo goed stilzitten en hoewel ik besloten had dat ik tot minimaal maart overal mee zou kappen kan ik het toch niet laten wat afspraken in te plannen. Rust nemen voor mezelf betekent ook alleen maar dingen doen die ík leuk vind. Dat ticket zorgt voor gemengde gevoelens. Fuck, ik moet terug naar Nederland want het budget voor deze reis is echt bijna op en dat is kut want ik wil nog zo veel meer zien van de wereld en yes. Ik ga alle lieve mensen uit Nederland weer zien. Want eerlijk is eerlijk, ik mis ze echt wel.

In Ubud check ik een waterval, zie ik verschillende markten, leer ik koken (fuck koriander en limoen. Ik drink nog liever m’n shampoofles leeg) willen apen de inhoud van mijn tas stelen en schommel ik boven rijstvelden. Bali, je bent echt best wel cool.

Eigenlijk kijk ik wel uit naar nachten doorslapen, een goed werkende douche en wakker worden naast iemand die ik het liefst iedere dag zie. Natuurlijk, alleen reizen is af en toe ontzettend eenzaam en klote maar het leert je wel waarderen wat je thuis hebt en je begint anders tegen dingen aan te kijken. Je merkt wie er oprecht met je is en wie je straks in 2020 lekker achter je kan laten. Wat een heerlijk vooruitzicht.

What the fuck, het is alweer november.

‘Want als november lijkt te komen

voelen dagen beter aan.

Vergeet ik hoe het is begonnen

lijkt  de tijd soms stil te staan.

Want als het licht ruilt met het donker

en de zon maakt plaats voor kou.

Denk ik aan de dagen samen,

waar ik steeds een beetje meer

van hou.’
(Deze vond ik nog tussen m’n notities en fuck, het schrijven begint wel weer te kriebelen.)

Ik ben onderweg naar Gili Trawangan, de laatste dagen van Bali breken aan en over niet heel lang meer stap ik op het vliegtuig naar Sydney. Hoe kan dit allemaal in godsnaam zo snel gaan?! Kan iemand de tijd stilzetten?

Liefs,

mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *