Rupsen, olifanten en ziek zijn

Of Thailand me écht een cultuurschok gaf? Nee, toen nog niet. Het is er ongelooflijk warm en bij iedere handeling die ik uitvoer loopt het zweet over m’n voorhoofd maar verder doet het me ergens gewoon denken aan een random vakantieland. Overal zijn kraampjes, proberen ze je dingen aan te smeren en Happy Hour duurt nergens een ‘hour’ maar gerust vier uur. Niet heel verrassend dus.

25 Worden aan de andere kant van de wereld is gek. Ik heb er niet veel van meegekregen. We hebben wat gegeten en zijn wat gaan drinken. Eigenlijk was ik gewoon heel moe. Of het door de jetlag kwam of misschien toch al door de leeftijd…? Geen commentaar ;-).

‘In dat soort landen eten ze insecten, echt goor.’ Dit heb ik vaak gehoord voordat ik vertrok maar ik ken weinig mensen die het daadwerkelijk een keer geprobeerd hebben. Ik besloot een bakje met rupsen te kopen aangezien mij werd aangesmeerd dat die dingen echt het áller lekkerst zijn… Ken je die geur als je de Intratuin in loopt? Die geur moet je proberen om te zetten naar smaak, mocht je, je willen voorstellen hoe rupsen (wellicht zonder dipsaus) smaken. Toch voelde ik me wel heel stoer maar één keer was meer dan voldoende! Om mezelf toch nog iets van een maaltijd te voorzien op de markt besluit ik nog een appel en wat sushi te eten. Ik gok niet de beste optie geweest…

 

Onze dagen zijn volledig volgepland en lekker genieten van een vakantie zit er dan ook nog niet echt in. De wekker gaat iedere ochtend weer heerlijk vroeg en ik moet zeggen dat ik het uitslapen een beetje mis. Sorry not sorry maar ik heb een jaar geen vakantie gehad! Ik merk dat ik tot de conclusie kom dat ik zo’n reis ook prima in m’n eentje had kunnen maken en m’n eigen activiteiten had willen inplannen. Ze zijn hartstikke tof, begrijp me niet verkeerd maar dat schattige, roze portemonneetje van me staart me nu al regelmatig aan en ik probeer mezelf eraan te herinneren dat er nog vier andere bestemmingen in de komende 4 maanden bezocht gaan worden. Had ik meer moeten sparen? Ja.

Na een heerlijk ‘luxe’ overnachting te hebben gehad merk ik dat ik verkouden begin te worden en m’n buik rommelt wat. Mijn vriend vertelt me regelmatig meer te drinken want ik moet heel eerlijk bekennen dat ik dat soms nog wel eens vergeet. Nu met een gevoelstemperatuur van veertig graden moet ik toch écht beter op mezelf gaan letten.

We vertrekken voor drie dagen naar een olifanten reservaat in Surin. Voor meer info check meteen even de site: https://surinproject.org

Ik kreeg namelijk bij het posten van een foto meteen al reacties of dit wel verantwoord is. Ja. Dit project staat ook ontzettend goed aanbevolen en staat volledig in het teken van de olifant. Bij aankomst bij de locals hangt dan ook een groot bord waarop vermeld staat dat wij niet op olifanten gaan rijden en dat we überhaupt niet mogen vragen of we dat gaan doen! De olifanten zien er goed uit in tegenstelling tot ons… wij kregen de kans te proeven van dit bestaan en hebben suikerriet gekapt in de volle zon om de olifanten te voeren. Gi-gan-tisch zwaar werk!!! Het zweten nemen we maar voor lief en we besluiten ons volledig over te geven aan deze manier van leven. Daar hoort dan ook poepen tussen de tientallen insecten bij. Vanaf dat moment beloof ik mezelf nooit meer te klagen over enige vorm van luxe.

Tijdens het diner merk ik dat mijn buik nog steeds rommelt en ik voel me futloos. Mijn neus zit volledig dicht en ik weet heus wel wat er aan de hand is. Ik probeer me voor te houden dat ik gewoon een beetje grieperig ben maar werk toch voor de zekerheid een paar pijnstillers naar binnen. Het is niet zozeer dat ik geen rekening heb gehouden met het feit dat ik chronisch ziek ben, ik ben gewoon een beetje naïef geweest. Als ik ergens niet tegen kan zijn het champignons en uien maar als ik iets verdomd lekker vind, dan zijn het die dingen wel. Dus ik besloot niet ziek te willen zijn en optimaal te gaan genieten van de vakantie. Daar heb ik wel van geleerd. Ik kon een dag eerder terug naar het hotel om uit te zieken en mezelf vol te stoppen met laxeermiddelen. Vanaf nu moet ik écht beter opletten met wat ik naar binnen werk, misschien bespaar ik dan ook nog wel wat meer geld ;-).

De tijd vliegt voorbij en ondertussen zijn we alweer een week verder. Ook al zie ik de mooiste dingen om me heen en leer ik veel over het land en de mensen, leer ik nog steeds het meest over mezelf en na een week kan ik eindelijk zeggen dat ik trots op mezelf ben dat ik tóch in dat vliegtuig gestapt ben.

Laters ✌🏼!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *