Vakantie

Het opstaan viel me zwaar vanmorgen. Terwijl ik hoop nog vijf minuten te kunnen snoozen weet ik ergens heel goed dat ik die vijf minuten zorgvuldig moet invullen. Nog té veel te doen in té weinig tijd.

Langzaam draai ik me om naar de liefste persoon die ik ooit heb ontmoet. Hij maakt het wel een stuk lastiger om te vertrekken. We wisten waar we aan begonnen, we mogen niet klagen. Hij neemt me in zijn armen en ik voel dat hij het ook zwaar heeft. Juist dát breekt me en op dat moment vraag ik me alleen maar af waarom ik dat verdomde ticket ooit geboekt heb.

Natuurlijk weet ik wel waarom; ik was het allemaal zat. Die standaard dagen, weinig tijd voor mezelf, me ongelooflijk eenzaam voelen zelfs met mensen om me heen maar vooral de continue angst mezelf te verliezen in het simpele. Ik bereikte niks, ik voegde niks toe en was niets waard. Dat waren de gedachtes waar ik iedere ochtend mee opstond en ik trok het niet meer, ik moest eruit. Daarmee zou een vakantie van vijftien dagen niets oplossen dus na wat rondvragen, informatie opzoeken en foto’s kijken besloot ik een ticket naar de andere kant van de wereld te boeken. Aangezien ik regen, sneeuw en wind niet zo kan waarderen leek het mij verstandig de zon op te zoeken. Die albino kleur van me kon wel een tintje donkerder krijgen.

Aftellen was wat daarop volgde. Niemand die me echt heel serieus nam. ‘Jij? In je eentje? Ben benieuwd.’ Of: ‘Ik zie dit niet zo gebeuren.’ Ik kon op dat moment niet wachten tot ik het tegendeel zou gaan bewijzen. Makkie. Sociaal genoeg om contact te leggen, genoeg gespaard om er wat leuks van te maken en motivatie genoeg om iedereen een poepie te laten ruiken. Dit is 365 dagen geleden.

Naast me zitten twee kids, Zuid- Afrikaans zijn ze. Dit heb ik gevraagd aangezien ik verdomd veel Nederlandse woorden voorbij hoorde komen maar ze niet helemaal kon plaatsen. Ik heb gehuild als een baby, alweer. Want dat deed ik de dag voor mijn vertrek al, de ochtend voor mijn vertrek en tijdens het afscheid nemen. Mijn god, wat ben ik slecht in afscheid nemen.

Ik wil heel veel doen, vooral bruin worden, tot rust komen en inzien dat waar ik vorig jaar was, ik nu absoluut niet meer ben. Eerlijk? Ik heb het zwaar. De tweede vlucht voelt alsof ik de hel in stap en ik blijf me maar afvragen waarom ik dit een goed idee vond. Ik zoek via Whatsapp bevestiging bij mijn wederhelft die me ervan blijft overtuigen dat ik dit kan. Zelf geloof ik er niks van. Op dit moment verheug ik me vooral op dat stukje dat hij me weer ophaalt met een veel te grote ballon in z’n handen.

Happy birthday to me. Ik gaf mezelf het duurste verjaardagscadeau dat ik mezelf ooit gegeven heb. Mezelf gek maken kan ik in Nederland ook, doe het dan op z’n minst waar de zon schijnt… toch? Nu is het tijd voor mij. Als ik terug in Nederland ben gaan er ongelooflijk leuke dingen gebeuren waar ik heel erg naar uitkijk maar voor nu ga ik eerst écht bijkomen. Enne, wat niet gaat, dat gaat niet.

Thuis komen kan ik altijd en ik weet nu eindelijk heel goed bij wie ♥️.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *